شمارهٔ ۳۵۵ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حسرت و عشق عمیق شاعر می‌پردازد. شاعر در روز قیامت به جستجوی تقصیرات خویش می‌پردازد و نگران است که گناهانش بر کفه ترازوی اعمال سنگینی کند. او به زیبایی باغ و شوقی که از عشق معشوق دارد اشاره می‌کند، جایی که گل‌ها و عطرها در دو سمت دچار افتادگی شده‌اند. دل شاعر همچون شانه‌ای پاره شده، و در تناقضی ظریف، گیسوی معشوق و خط او در دو سمت مجزا قرار دارد. همچنین، چشمان شاعر که به هر سو می‌نگرد، اکنون گوشه ابروی معشوق را نشانه گرفته است. در نهایت، با وجود تپش دل برای معشوق، شاعر به درد و غم عاشقانه‌اش اشاره می‌کند که کمرنگ کردن این درد ممکن نیست.