شمارهٔ ۳۵۹ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام
می گیرد انتقام خود از سنگ شیشه ام
از مرگ همدمان دل سنگ آب می شود
خون می خورد به ماتم فرهاد تیشه ام
بر خاکسار محنت دنیا چه می کند
ایمن بود ز آفت ایام ریشه ام
عمریست سیدا ز هنر دست شسته ام
شد مدتی که گوشه نشینی است پیشه ام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر درد و رنج شاعر است. او از شکست‌ها و جدایی‌ها سخن می‌گوید و از صبر و تحملی که پیشه کرده، می‌نالد. به نوعی احساس تنهایی و انزوا را تجربه می‌کند و از مرگ دوستانش متاثر است. در پایان، او به حالتی از گوشه‌نشینی و کناره‌گیری از هنر اشاره می‌کند. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده افسردگی و تلخی زندگی اوست.