شمارهٔ ۳۶ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا
کرد روشن عاقبت این سرمه آواز مرا
سیر از خود رفتن من می دهد بوی وداع
کرده اند از نکهت گل بال پرواز مرا
تهمت نقصان پر و بال مرا از کو تهیست
کرده است آسودگی مقراض پرداز مرا
دولت دنیا دل آسوده ام را نقش پاست
سایه بال هما صید است شهباز مرا
از چراغ خانه ام بزم حریفان در گرفت
چرب و نرمی شد زبان شکوه غماز مرا
بی رخت در انجمن چون مرده پروانه ام
شمع خواهد با تو گفت انجام و آغاز مرا
سیدا امروز کلکم اژدهایی می کند
خصم نادان می شمارد سحر اعجاز مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر از نوعی احساس ناامیدی و یأس صحبت می‌کند. شاعر با استفاده از تشبیهات و استعاره‌هایی چون "تیره‌بختی" و "سايه بال هما"، به ضعف‌های خود و جدایی از آرزوها اشاره می‌کند. او از سیر گرفتن از خود و تغییر در حالش سخن می‌گوید و حس می‌کند که دیگر نمی‌تواند از شادی‌ها بهره‌مند شود. شاعر به احساس ناامیدی و تنهایی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که بی‌موجودیت در جمع، مانند یک پروانه مرده است. در نهایت، او به چالش‌های موجود در زندگی و دشمنی‌های نادان اشاره کرده و احساسات عمیق و پیچیده‌ای را به تصویر می‌کشد.