شمارهٔ ۳۷ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما
فتیله آه بود در چراغ ناله ما
ز بحر کاسه گرداب پر نمی گردد
چگونه آب نگردد دل پیاله ما
جهانیان در گفت و شنود بربستند
نصیب رخنه دیوار شد رساله ما
دماغ سوختگان را که می کند روشن
تهی شدست ز روغن چراغ لاله ما
ز خانه پا نگذاریم سیدا بیرون
مباد کهنه براتی شود حواله ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حسرت و ناکامی است. شاعر از وضعیت بد و غم‌انگیزی که در آن قرار دارد، سخن می‌گوید. تشبیه‌های به کار رفته نشان‌دهنده‌ی ناامیدی و درد عمیق اوست. مثلاً "داغ لاله" و "فتیله آه" نمادهای اندوه و غم هستند. همچنین بیان می‌کند که تلاش‌ها و کوشش‌هایش به نتیجه نرسیده و در این شرایط نمی‌تواند از خانه بیرون برود، زیرا ممکن است وضع بدتری برایش پیش آید. به طور کلی، شعر احساس شکست و غم را به تصویر می‌کشد.