شمارهٔ ۳۷۴ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از ناکامی‌ها و دردهای عاشقانه خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که نتوانسته دل و محبت کسی را پیدا کند و در روزگار پر از باده و خوشی، هنوز نتوانسته به عشق واقعی دست یابد. او به سوختن در غم معشوق رضا داده و به خاطر فقدان او به شدت رنج می‌برد. شاعر از این که نتوانسته به معشوقش نزدیک شود و احساسات خود را کاملاً ابراز کند، ابراز ناتوانی می‌کند و از داغ دل خود شکایت دارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در عشق، تنها اسیر مشکلات و بلایای دل خود بوده و هیچ یاری جز دل داغدارش نیافته است.