شمارهٔ ۳۸۶ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس ناامیدی و غم را بیان می‌کند. او خود را مانند اشکی می‌بیند که بر زمین افتاده و از ناپدید شدن احساس می‌کند. او به پرواز بی‌مورد خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در فاصله‌ای دور از شیرینی‌ها قرار دارد. همچنین وقتی دوران سختی به او می‌خورد، احساس می‌کند که مانند درختی بی‌ثمر از گلستان دور افتاده است. او در انتظار رویش جوانه‌ای از زیبایی است و ناامیدی‌اش را با اشاره به بی‌نسبتی خود با زیبایی‌ها و بهار نشان می‌دهد. در نهایت، او نشان می‌دهد که از زیبایی‌های زندگی‌اش فاصله گرفته و در حال فکر کردن به سفری نا معلوم است.