شمارهٔ ۴۰۳ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از رنج‌ها و دردهای خود سخن می‌گوید. او با وجود سفرهای سخت و مشکلات، هدیه‌ای برای اهل درد آورده است. شاعر به بلبل می‌گوید که با وجود بهار، او با اندوهی در دل آمده است. همچنین از چرخ روزگار می‌خواهد که از او دوری کند، زیرا او بار سنگین مشکلات را با خود به دوش می‌کشد. در نهایت، شاعر به پناهگاهش، یعنی سیدا و شاه نقشبند، اشاره می‌کند و خود را در سایه این شخصیت بزرگوار قرار داده است.