شمارهٔ ۴۲۶ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای شاعر درباره عشق و غم ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از زلف محبوبش حکایت می‌کند که دلش را به غم آغشته کرده و دنیای تاریکی را بر او تحمیل کرده است. او از ممارست‌های آسمانی که او را از مصائب رها کرده، یاد می‌کند و در کنار آن، زیبایی‌های عشق و یاد محبوبش را به تصویر می‌کشد. شاعر از احساساتی چون عشق، آزادی و رهایی از قید و بندهای دنیا سخن می‌گوید و در نهایت به دنباله‌روی از دلسردی می‌انجامد. او با اشاره به باغ و زیبایی‌های آن، نشان می‌دهد که عشق و دلتنگی او را به پارادوکسی عمیق کشانده است.