شمارهٔ ۴۹۷ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای گل به سیر باغ چو باد صبا مرو
بیرون ز خانه ای چمن دلگشا مرو
محراب از انتظار تو آغوش کرده وا
بر خانه خدا ز برای خدا مرو
یکجا نشین به معنی بیگانه خوی کن
بیرون ز خود به هر سخنی آشنا مرو
ناموس بلبل چمن خود مده به باد
چون بوی گل به آه نسیمی ز جا مرو
جای تو چشم من بود ای نور چشم من
مانند سرمه سر زده در دیده ها مرو
هر جا رود ز سایه جدا نیست آفتاب
کم نیستم ز سایه تو از من جدا مرو
مانند کوه پای به دامن کشیده دار
چون برگ کاه بر طرف کهربا مرو
ماهی به آب زنده و من با وصال تو
یعنی که دور از نظر سیدا مرو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات شاعر درباره محبوبش می‌پردازد. شاعر از گل می‌خواهد که به سیر باغ نرود و او را ترک نکند. او تأکید می‌کند که محبوب باید در نزدیکی او بماند و از دوری بپرهیزد، چون در انتظار اوست. شاعر همچنین از محبوب می‌خواهد که از هر گونه جدایی و غفلت دوری کند و به او نزدیک بماند، زیرا وجود او مانند نور و سایه‌ای است که نمی‌خواهد از او جدا شود. در نهایت، شاعر به وفاداری و پیوند عمیق بین خود و محبوبش اشاره می‌کند و در بیان تشبیهات زیبا، احساسات و اندوه ناشی از دوری را به تصویر می‌کشد.