شمارهٔ ۵۲ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که به سوی او بیاید و دل‌های بی‌ثمر را همراهی کند. او از تشنگی و انتظار برای دیدار محبوبش سخن می‌گوید و به یاد هلاکت خود، از آن محبوب می‌خواهد که فکری به حالش کند. شاعر با اشاره به حالتی دیوانه‌وار، به مجنون و عشق او اشاره دارد و از محبوب می‌خواهد که بی‌پرده و با عشق به سوی او بیاید. وجود محبوب برای شاعر مانند جشن و سروری است که سینه‌اش را در طلب او گشوده است. او به ظرافت و زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از او دعوت می‌کند که به استقبالش بیاید. در نهایت، شاعر به حالت پنهان جان خود اشاره کرده و از محبوب می‌خواهد که او را امتحان کند.