شمارهٔ ۵۴۳ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان موضوعات عشق و دیوانگی می‌پردازد و گوینده نشان می‌دهد که کفر و دین در دیوانگی یکسان‌اند. او به جنگی که از دیوانگی ناشی می‌شود اشاره کرده و عشق را به عنوان معلمی توصیف می‌کند که در مکتب دیوانگی درک می‌شود. شاعر به زندگی در صحرا و رقصی که گردباد به ارمغان می‌آورد اشاره می‌کند و درمی‌یابد که هدف عاشق فراتر از آن چیزی است که زیر آسمان می‌گنجد. عاقلان و افراد عادی نمی‌توانند عمق عشق را بفهمند و کسانی که از حال خود بی‌خبرند در حقیقت در زنجیری از دیوانگی گرفتارند. در پایان اشاره می‌شود که در روز محشر اهل جنون حساب و کتابی ندارند و دیوانگی نشانه‌ای از داغ سودای عشق است.