شمارهٔ ۵۹ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
خاک مجنون داد تا بر باد آه سرد ما
خواهد آمد خانه خیز اکنون به صحرا گرد ما
کهربا در دست ما کی می تواند آب ریخت
می کشد بی آبرویی پیش رنگ زرد ما
کوه خواهد جست همچون نبض بیماران ز جا
گر به پشت او گذارد بار خود را درد ما
لشکر ما خاکساران را به چشم کم مبین
شهسواری هست پنهان در میان گرد ما
سیدا با دردمندان دیار معرفت
اشک سرخ و چهره کاهیست راه آورد ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس شوق و درد عمیق انسانی اشاره دارد. شاعر از خاک مجنون یاد می‌کند و به بی‌پناهی و بی‌آبرویی خویش اشاره دارد. او به نوعی از عشق و درد رنج می‌برد که در اوج فشارها و دشواری‌ها همچنان پایدار است. تصویر کوه به عنوان سمبلی از مقاومت و قدرت در برابر مشکلات به کار رفته است. شاعر به لشکری از خاکساران اشاره می‌کند که نباید نادیده گرفته شوند، زیرا در درون آنان شخصیت‌های بزرگی پنهان است. در نهایت، او با دردمندان دیار معرفت همدردی می‌کند و اشک سرخ و چهره کاهی را به عنوان نماینده این درد و رنج معرفی می‌کند.