شمارهٔ ۷۴ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
دل را اسیر دام بلا می کنیم ما
کاری که می کنیم بجا می کنیم ما
ما را به کعبه راهبری احتیاج نیست
ابروی یار قبله نما می کنیم ما
امید خود به چرخ سیه کاسه می بریم
چشم طمع به دست گدا می کنیم ما
از کو تهیست دامن ما پاک همچو گل
اندیشه کی ز روز جزا می کنیم ما
ای سیدا به گرد خرامش نمی رسیم
خود را اگر چه باد صبا می کنیم ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حسرت و وابستگی عاطفی به محبوب و همچنین نشان‌دهنده تلاش انسان برای جلب نظر یار است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود مشکلات، امید خود را از دست نمی‌دهند و به وسوسه‌هایی که ناشی از عشق و خواسته‌های دل است، دامن می‌زنند. همچنین، وإنه دلیل عشق و محبت به یار نیاز به راهنمایی و مقصد خاصی ندارد، زیرا جذابیت و زیبایی محبوب خود به تنهایی راهنماست. شاعر در نهایت به ناتوانی خود در رسیدن به محبوب اشاره می‌کند و بر زیبایی و لطافت وجود خود تأکید دارد.