شمارهٔ ۹۱ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش زیبایی و مقام انسانی می‌پردازد. شاعر از خرامیدن و زیبایی دلنشین عوافل می‌گوید و قد بلند و شکوه سرو را در نظر دارد که مثل قمری‌ها مورد تحسین قرار می‌گیرد. او به مخاطب یادآوری می‌کند که برای به دست آوردن عسل (خوبی‌ها) باید در کنار زنبور (صاحبان نعمت‌ها) بود، اما باید مراقب نیش‌های آنها نیز بود. در انتها، شاعر به آرزوی روزی اشاره می‌کند که رازها و حقایق در زیر پرده‌ها نمایان شوند و در این راستا از تجربه‌های تلخ خود با اهل قدرت و سیاست سخن می‌گوید.