نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۸۱ - سؤال کردن برهمن سرایندهٔ فرامرزنامه

سرایندهٔ فرامرزنامه / فرامرزنامه / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

دگر باره گفت ای جهان سخن

جوانی به سال و به دانش کهن

درختی کجا چار گوهر در اوست

همه مغز او نغز بینی و پوست

یکی ساق فرقش هزاران هزار

سیاه و سفید و نقب شش هزار

یکی شاخ او زرد و دیگر کبود

به من پیرمرد این سخن ها نمود

شنیدم که اصل وی آمد سفید

ولی فرق او نار و جوز است و بید

به هرگونه میوه بدان شاخ بر

چه گوید در این گرد والاگهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به مقایسه میان جوانی و پیری می‌پردازد و به مثالی از یک درخت میوه‌دار اشاره می‌کند. درختی که دارای چندین ساقه و شاخ با رنگ‌ها و میوه‌های مختلف است. گوینده بیان می‌کند که هر چند اصل درخت سفید است، اما شاخ‌های آن رنگ‌بندی‌های مختلفی دارند و هر شاخ میوه‌ای خاص از خود ارائه می‌دهد. این تشبیه به جوانی و پیری نشان‌دهنده‌ای است که هر دوره از زندگی، ویژگی‌ها و دارای‌های خاص خود را دارد.