شمارهٔ ۷ نسیمی
عمادالدین نسیمی / اضافات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
جرمی که کرده ام اگر آری به روی من
مانند ابر آب شوم در دم از حیا
گر من گنه کنم کرمت بی نهایت است
شب را امید هست که روز آید از قفا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساس گناه خود سخن می‌گوید و به این موضوع اشاره می‌کند که اگر گناهی کرده، به خاطر حیا و عذاب وجدان، آرزو دارد که مانند ابر در یک آن آب شود. او همچنین به رحمت و کرامت نامحدود خداوند اشاره می‌کند و امید دارد که حتی در تاریکی شب، روزی روشن و بهبود بیاید.