شمارهٔ ۹ نسیمی
عمادالدین نسیمی / اضافات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آدم به سهو کرد خطایی و سجده کرد
زو درگذشت حق که خداوند عالم است
بر آدمی ز غفلت اگر واردی رود
تو نیز درگذر که ز فرزند آدم است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
متن درباره‌ی خطای ناخواسته آدم و سجده‌اش صحبت می‌کند. به این نکته اشاره دارد که چون خداوند بر همه چیز آگاه است و از غفلت‌های انسان‌ها می‌گذرد، ما نیز باید از خطای دیگران بگذریم، زیرا همه ما از نسل آدم هستیم و ممکن است دچار اشتباه شویم.