شمارهٔ ۱۰۶ نسیمی
عمادالدین نسیمی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا فضل خدا بر صفت ذات برآمد
مطلوب میسر شد و حاجات برآمد
بی کیف و کم آن کس که چو ما نطق خدا شد
چون عیسی مریم به سماوات برآمد
از مصحف روی تو به فال من درویش
گه نون و گهی سوره صافات برآمد
ابلیس چو پیچید سر از سجده رویت
مردود خدا گشت و ز جنات برآمد
صوفی که ندید از رخ تو معنی دل را
محروم ز الا شد و از لات برآمد
تا مصحف رخسار ترا دید وجودی
از دایره گلشن لمعات برآمد
تا خواند نسیمی ز رخت آیت رحمت
ایمن ز بلا گشت و ز آفات برآمد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ستایش خداوند و تاثیر جمال الهی بر زندگی انسان‌ها پرداخته است. او بیان می‌کند که با ظهور رحمت و بزرگ‌منشی خدا، خواسته‌ها و نیازها انسان‌ها برآورده می‌شود. اشاره به حضرت عیسی و ابلیس نیز نشانگر تضاد بین بندگی و طغیان است. صوفیانی که نتوانسته‌اند معنای واقعی را از وجود خدا درک کنند، از فیض الهی محروم می‌شوند. در مجموع، شعر به اهمیت درک و دریافت حقیقت الهی و تاثیر آن بر حالت روحی و معنوی انسان‌ها می‌پردازد.