شمارهٔ ۱۷ نسیمی
عمادالدین نسیمی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
چون گشودم فال بخت از مصحف روی حبیب
آیت نصر من الله آمد و فتح قریب
سوره قاف است رویش هر که این مصحف بخواند
گرچه کافر می نماید انه شی ء عجیب
رسم عشق و عاشقی اکنون پدید آید ز نو
چارده خط چون عیان شد بر رخ ماه حبیب
گرنه سر کفر و دین خواهد گشودن در جهان
از چه بندد زلف را بر چهره یار من صلیب
ای دل شوریده من! چون نشان داری ز دوست؟
چون خط او یافتی بر خوان و بردارش نصیب
چون سکندر گر ننوشد هر که او آب حیات
زان سواد وجه جانان صورتی باشد غریب
چون برآرد از چمن گل بوستان فضل حق
ای بسا عاشق که باشد در فغان چون عندلیب
پیش وجهش هالک آمد جمله عالم ای نسیم!
شاد زی زان روی و خرم، گو بمیر از غم رقیب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوب خود سخن می‌گوید و به عشق و عاشقی اشاره می‌کند. او با اشاره به آیات قرآن، نصر و پیروزی را نوید می‌دهد و می‌گوید که عشق و محبت باید دوباره زنده شوند. شاعر به دل‌تنگی و شوری که در دلش نسبت به محبوبش وجود دارد، اشاره می‌کند و از زیبایی‌های چهره‌اش به ستایش می‌پردازد. او همچنین از سرنوشت انسان‌ها و چگونگی عشق ورزی در دنیای کنونی سخن می‌گوید، و در نهایت، بر این نکته تأکید می‌کند که عشق واقعی منجر به شادی و شادکامی است، حتی اگر با غم جدایی نیز همراه باشد.