شمارهٔ ۱۷۳ نسیمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر عشق و زیبایی معشوق را توصیف می‌کند و می‌گوید که روز و شب در خیال او فقط تصویر معشوق نقش می‌بندد. او بیان می‌کند که عشق به معشوق پیوندی جاودانه است و همواره در وصال اوست. جان او به مهر روی معشوق گره خورده و این عشق او را از وجود و دنیا ملال می‌آورد. شاعر همچنین از آتش شوقی که در دلش نسبت به معشوق وجود دارد صحبت می‌کند و زیبایی او را با گل و بهشت مقایسه می‌کند. او با شوق و longing به سمت معشوق می‌نگرد و می‌گوید که حتی گل‌ها در برابر زیبایی او شرم‌سار شده و آب خواهند شد. در نهایت، شاعر به عظمت و کمال معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق به او همچون خورشیدی است که می‌تواند ذرات کوچک را به روشنایی برساند.