نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹۱ - ستایش فضل‌الله نعیمی نسیمی

عمادالدین نسیمی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

پیش روی فضل حق جان را یقین قربان کنم

سی و دو نور خدا را سر به سر اعیان کنم

هر که او خواهد که گردد واقف سر ازل

پیش ما آید که او را دم به دم آسان کنم

سر عهد لم یزل شد ظاهر از فضل اله

از دم فضل الهی بر همه احسان کنم

علم الاسما ز آدم شد عیان سی و دو بود

شد عیان از وجه تا خواندیم کی پنهان کنم

هم نماز و روزه و حج و طواف کعبه را

دیده ام از روی جانان تا ابد دوران کنم

هفت کوکب نه فلک اندر یمین فضل حق

بود و این هرکس نداند نام او شیطان کنم

تا نسیمی روی جانان دید از فضل اله

عمر خود را جاودان در خواندن قرآن کنم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و معرفت به خدا سخن می‌گوید و تأکید دارد که جان خود را در راه نزدیک شدن به او قربانی می‌کند. او به نور خدا اشاره می‌کند و می‌خواهد تا کسانی که به دنبال درک عمیق حقیقت هستند، به او مراجعه کنند. شاعر از فضل الهی و علم اشاره شده در قرآن سخن می‌گوید و به اعمال عبادی مانند نماز، روزه، حج و طواف اشاره می‌کند که همه را از سر عشق به خدا انجام می‌دهد. در پایان، او بیان می‌کند که عمرش را در خواندن قرآن جاودانه خواهد کرد.