شمارهٔ ۲۰۵ نسیمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل از عاشقانه‌های شاعر است که در آن از دلتنگی و فراق معشوق سخن می‌گوید. او از عذابی که عشق به او می‌دهد می‌نالد و از جفای معشوقش شکایت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که چگونه معشوقش با نگاه‌های غمزده‌اش او را می‌کشد و این عذاب جز نصیب عاشق نمی‌شود. او تأکید می‌کند که درد و رنج عاشقان به خودشان مربوط است، و دیگران از این غم‌ها بی‌خبرند. زندگی عاشقانه را به نسیمی تشبیه می‌کند که می‌تواند آرامش‌بخش باشد، و به خود و دیگران توصیه می‌کند که غم را نخورند و با صفای خاطر به زندگی ادامه دهند.