شمارهٔ ۲۰۷ نسیمی
عمادالدین نسیمی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ح ا ج یا خدای جهان!
تو مکانی و نیست بی تو مکان
در رخت دیده ایم فضل خدا
بارک الله خدای هر دو جهان
چون عیان در رخ تو می بینم
هشت در از بهشت جاویدان
سر سبع المثانی ای طالب!
از خطوطات وجه خود برخوان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به توحید و عظمت خداوند اشاره دارند. خداوند تنها حقیقت وجودی است که مکان و زمان را در بر میگیرد. شعر به زیباییهای خدا و فضل او در جهان اشاره میکند و از بینش و درک عمیق نسبت به شناخت خدا در صفات و ویژگیهای او سخن میگوید. همچنین، نسبت به روابط معنوی و روحانی انسان با خداوند ابراز ارادت میکند.