شمارهٔ ۲۶۰ نسیمی
عمادالدین نسیمی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بر گرد مه ز مشک خطی برکشیده‌ای
خورشید را به حلقهٔ چنبر کشیده‌ای
خوبان به روی مه خط دلخواه می‌کشند
اما نه مثل تو که چه درخور کشیده‌ای
در تنگ قند، مورچه را ره داده‌ای
سبزه به گرد چشمهٔ اخضر کشیده‌ای
داغ سیاه بر دل لاله نهاده‌ای
تا خط سبز بر گل احمر کشیده‌ای
گاهی کمند از خم گیسو گشاده‌ای
وقتی به قصدم از مژه خنجر کشیده‌ای
بر ملک روم لشکر مغرب فرو زده
طُغرای هند بر شه خاور کشیده‌ای
دیدی که چون نسیم به غم‌هاش دلخوشم
زانرو مرا به سلک غم اندر کشیده‌ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذبه خاص محبوب است. شاعر به توصیف ویژگی‌های محبوب می‌پردازد و از مه‌چهرگی او، تأثیرش بر خورشید و سایر زیبایی‌ها سخن می‌گوید. محبوب به گونه‌ای خاص دل‌ها را به خود جذب می‌کند و حتی در کارهای ساده‌اش، مثل راه دادن به مورچه یا کشیدن خط روی گل، نشان دهنده زیبایی و artistryاش است. شاعر همچنین از احساس غم و دل‌تنگی خود می‌گوید و به تأثیر زیبایی محبوبش بر دل و جانش اشاره می‌کند. در نهایت، او به نوعی اسیری در دام غم و زیبایی محبوبش را بیان می‌کند.