شمارهٔ ۲۸۳ نسیمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ عشق و شوق و رهایی از قیود زهد و رهبانیت است. شاعر به زیبایی ساقی و رازهای عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که زهد و کارهای روحانی به او کاری نتوانسته‌اند بسازند. او به خرابات و می‌خانه می‌گراید و از عشق و مستی سخن می‌گوید. عشق را مایهٔ زندگی و زیبایی می‌داند و می‌گوید که در دل عاشقان چیزی جز عشق و دوست وجود ندارد. شاعر از زهد و عزلت بیزار است و به جای آن راه عشق و مستی را برمی‌گزیند. در نهایت، او به عشق و شور و حال می‌پردازد و از آزادی و زندگی در عشق سخن می‌گوید.