شمارهٔ ۳۷ نسیمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر با اشاره به جستجوی خود در جهان و تجربه‌های مختلف، به این نتیجه می‌رسد که در نهایت تنها حقیقتی که وجود دارد، "ناطق" و "نطق" است. به عبارتی، او به عمق وجود و ذات انسانی می‌پردازد و می‌گوید در تمام گشت و گذارهایش، به این نتیجه رسیده که تنها صدای آگاهی و بیان وجود دارد.