شمارهٔ ۳۲ نسیمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف ذات خداوند و نقش صفات او در عالم وجود می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که خداوند سرمنشأ تمام اسرار و رازهای عالم است و صفات او در همه جا حاضر و قابل مشاهده‌اند، هرچند که در عظمت و کبریایی‌اش، بسیاری از آن‌ها از دید پنهان مانده‌اند. در واقع، وجود خداوند به نوعی در خود هستی و در عین حال در عمق پرده‌های کبریا نهان است.