شمارهٔ ۱۳۴ نشاط اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس تنهایی و جدایی می‌پردازد. شاعر از قصه‌اش می‌گوید و اینکه اگر کسی از او خسته شده، می‌تواند به دنیای دیگری برود. او در دلش عاشقانه‌ای دارد که تنها دل‌های بیگانه قادر به درک آن نیستند. شاعر به همسرش می‌گوید که اگر این عشق را نمی‌پسندد، می‌تواند از زندگی‌اش خارج شود، زیرا او در دلش درد و ویرانی عمیقی دارد. او به حس سوز و ساز اشاره می‌کند و این احساس را به شکل شمع و پروانه توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر از شکستن پیمان‌ها و عدم ترس از آن صحبت می‌کند، به این معنا که دیگر از پیمان‌هایی که بر او تحمیل شده می‌گریزد.