شمارهٔ ۱۷۲ نشاط اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و معشوق سخن می‌گوید و به تضاد میان زهد و عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر روز را به زهد و سلامت بگذرانم، عشق را نمی‌پذیرم و بر خلاف تزویر و ظاهرسازی، خواهان صداقت است. همچنین به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر خودش اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند از زنجیر عشق رها شود. شاعر می‌کوشد تا از زهد و تقوا بیاموزد، اما تقدیر او را به سمت میخانه و عشق می‌کشد. او بین صومعه و میخانه (دیر) در کشمکش است و به این نتیجه می‌رسد که رنج عشق بخشی از هستی‌اش است و حتی با عیب‌ها و کلام خود نیز به عشق ادامه می‌دهد. به طور کلی، شعر به احساسات عمیق و درونی شاعر نسبت به عشق و زندگی اشاره دارد.