شمارهٔ ۸۹ نشاط اصفهانی
نشاط اصفهانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
من نه آن غرقه که از بحر برندش به کنار
من نه آن تشنه که سیراب کنندش ز فرات
تشنه ی تشنگیم عشق چه هجران چه وصال
دلخوش از بندگیم لابعطاء وصلات
منظری وجهک فی کل صباح و مسا
منطقی ذکرک فی کل عشاء غدات
جور کن جور که بر مهر تو کردست یقین
حاش لله که نشاط از تو برنجد زجفات
چه غم اربند نهد خواجه بر بنده شفیق
باده گو تلخ دهد ساقی شیرین حرکات
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی شاعر به محبوب است. شاعر از حالت تشنگی و نیازش به عشق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی در شرایط سخت و دوری از محبوب، دلش تنها به عشق وابسته است. او خود را نه مانند کسی می‌داند که از دریا به کنار کشیده شده، و نه چون تشنه‌ای که سیراب شده باشد. در هر صبح و شام، یاد محبوب را در دل دارد و به ذکر او مشغول است. شاعر در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه محبت و عشق ممکن است با مشکلاتی همراه باشد، اما سعی دارد با وجود تلخی‌های زندگی، از شادمانی عشقش نگذرد.