شمارهٔ ۳ نشاط اصفهانی
نشاط اصفهانی / مثنویات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
شاهد غیبی که خود مستور بود
بود خود آیینه، خود منظور بود
عشق چون مشاطگی آغاز کرد
پرده از روی نکویش باز کرد
از نخست آیینه‌ای پیشش نهاد
آینه از صورت خویشش نهاد
عکس روی خویش در آیینه دید
گرچه از عکسش شد آیینه پدید
بر جمالش حسنی از نو خواست عشق
رویش از هر گونه‌ای آراست عشق
پس پریشان کرد زلف مشکبوی
در حجاب زلف پنهان کرد روی
گرچه ما محروم از روی وییم
هم اسیر زلف دلجوی وییم
تاکنون آیینه‌اش باشد به پیش
عشق میبازد همی با عکس خویش
عاشق است او با صد استغنا و ناز
عشق کس دیده‌ست بی عجز و نیاز
صبر از عکسش چو نتواند حبیب
عکس کی از اصل بتواند شکیب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به توصیف یک معشوق غایب می‌پردازد که خود را پنهان کرده، ولی عشق او را به نمایش می‌گذارد. عشق مانند آرایشگری پرده از روی زیبایی معشوق برمی‌دارد و او را در آینه‌ای می‌بیند که خود محبت و زیبایی او را منعکس می‌کند. هرچند که عاشق به طور مستقیم به او دسترسی ندارد، اما هنوز در زلف‌های پیچیده و دلربای او گرفتار است. در نهایت، عشق همچنان با «عکس» معشوق خود بازی می‌کند و صبر عاشق در انتظار دیدار اصل معشوق، بی‌نهایت است. این مضمون در شعر نشان‌دهندهٔ عمق احساسات عاشقانه و فاصله‌ای است که بین عاشق و معشوق وجود دارد.