شمارهٔ ۱۱۲۶ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی انتقاد از انسان‌هاست که در تلاشند از می (شراب) توبه کنند، اما همچنان به گناهانی مانند اعمال دوگانه و بازی با ایمان خود ادامه می‌دهند. شاعر به وضوح بی‌ثباتی و تناقضات در رفتار و گفتار مردم را نشان می‌دهد. او اشاره می‌کند که فرد به دنبال علم و وحدت است، اما در عمل می‌بیند که دل و دست خود را از هر دو جهان جدا کرده و آرامش را از دست داده است. همچنین، نقدی به مسلمانی که خدا و خلق را آزار می‌دهد و به کسانی که در دین فضولی می‌کنند، می‌کند. در نهایت، شاعر از خداوند می‌خواهد که اگر او را چنین پرورده، پس چگونه می‌تواند پاسخ‌گوی این وضعیت باشد. این شعر به تضادها و چالش‌های روحی انسان‌ها در جستجوی حقیقت و معنویت می‌پردازد.