شمارهٔ ۱۱۳۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و ارتباط عمیق با معشوق است. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و بوسه‌ی او را مایه‌ی شکرگزاری از روزگار می‌داند. او به شیرینی و لذت عشق اشاره دارد و می‌گوید این عشق فراتر از ظاهر و لب و دهان است و به عمق وجود انسان مربوط می‌شود. شاعر از معشوق می‌خواهد تا به او توجه کند و به او یادآوری می‌کند که این عشق به معنای از خودگذشتگی و فراموشی خودبینی است. او همچنین به اهمیت دوری از فریب‌های دنیوی و رسیدن به حقیقت عشق اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که بر او بنشیند و از چشمه‌ی عشق او بنوشد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که در عشق واقعی، انسان باید از خود بگذرد تا به حقیقت و حیات واقعی دست یابد.