شمارهٔ ۱۱۵۷ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و اندوه خود در کلبه‌ای که پر از غم و حزن است، می‌گوید. او به محبوبش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با یک نگاه مهربانانه به او رحم کند، زیرا هرچند او در نظر محبوب چیزی به حساب نمی‌آید، اما وجودش برای او بسیار ارزشمند است. شاعر ابراز می‌کند که ناله‌ها و دردهایش به محبوبش اثر نمی‌گذارد و به همین دلیل احساس ناامیدی می‌کند. او آرزو می‌کند که روزی محبوبش به او توجه کند و به او کمک کند تا از رنج‌هایش رها شود. در نهایت، او درنگ و تردید در تصمیماتش را به چالش می‌کشد و از محبوبش می‌خواهد که اگر هنوز بر او رحمی دارد، به او نشان دهد.