شمارهٔ ۱۱۶۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و او را به عنوان نمادی از بهار و بهشت معرفی می‌کند. عشق به او به دل‌های شکسته آرامش و تسکین می‌بخشد و وجودش بر دل‌های دردمند سایه می‌افکند. شاعر بیان می‌کند که استعداد و زیبایی محبوبش برچهره اش چنان تأثیر می‌گذارد که تحمل آن دشوار است و نقص‌ها و دردها تحت تاثیر عشق او محو می‌شوند. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر محبوبش لحظه‌ای با او باشد، به اندازه‌ای اشک خواهد ریخت که می‌تواند دریا را پر کند. در نهایت، او به دیوانگی و اعتیاد به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که در نبود او، زندگی معنایی ندارد.