شمارهٔ ۱۱۷۷ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از آتش عشق خود می‌گوید که در جان او شعله‌ور است و بر اثر آن دودی برمی‌خیزد. او به نصیحت‌های دیگران گوش نمی‌دهد و می‌خواهد از شراب و موسیقی دور نشود، زیرا این چیزها برای او دل‌چسب‌اند. شاعر به درد و رنجی که ناشی از عشق است اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حتی اگر چنین عشقی وجود نداشت، زندگی او در اضطراب و بی‌جانی می‌گذشت. همچنین به محبوب خود می‌گوید که او را با زیبایی‌اش می‌کشد و امیدوار است که اگر بینایی داشت، ملامت نمی‌کرد. نهایتاً، شاعر می‌گوید که اگر عشق را در زمانه خود نمی‌یافت، به خاطر دوری معشوقش هلاک می‌شد.