شمارهٔ ۱۱۸۲ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بی‌وفایی و دوری دوست شکایت می‌کند. او به یاد روزگارهایی می‌افتد که از دیده‌ی دوست پنهان مانده و به او می‌گوید که زمانه در حقش بی‌رحم بوده است. شاعر به طرف مقابل می‌گوید که نباید به خاطر خواسته‌ها و تجملات دنیا، از وفا و دوستی دور شود. او همچنین به تجربه‌های تلخی که در رابطه با نازک‌دلان داشته، اشاره می‌کند و می‌خواهد که طرف مقابل، وفا و عهد را درک کند و به این نکته توجه داشته باشد که با قوی‌ها وارد مجادله نشود.