شمارهٔ ۱۲۱ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به خرابات می‌رود، جایی که پیر (راهنما) او آنجا است. او از زندگی در جایی دیگر بی‌فایده می‌داند و تنها در خرابات است که به آرامش می‌رسد. حتی اگر دور از محبوبش باشد، زندگی‌اش وابسته به اوست و نمی‌تواند از او بگریزد. او به یاد می‌آورد که اگر فردی ستم کند و برود، باید در همانجا پاسخگو باشد. شاعر در خرابات به تنهایی و غربت خود می‌پردازد و حس می‌کند که تمام وجودش در آنجاست. او از به سر می‌بردن در جایی که از خود بی‌خبر است تعجبی ندارد، زیرا همه چیز او در خرابات وجود دارد. در نهایت، او از سرگشتگی و فراق رنج می‌برد و می‌داند که دل و جانش در آن مکان است، حتی اگر ظاهراً به جایی دیگر برود.