شمارهٔ ۱۳۰۹ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تجربه‌های عاشقانه‌اش و رنج و شوق ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به پیری در عشق اشاره می‌کند که جاذبه‌ی او او را اسیر کرده است. بوی عرق و نفس او به معجزه‌ی مسیح و روح‌افزایی شبیه است و شاعر از تأثیر این عشق بر زندگی خود و دیگران سخن می‌گوید. او از یاری می‌خواهد که بی‌زحمت نظرش را بر او اندازد و بر روی زلف محبوبش تأمل می‌کند. شاعر به رابطه‌ی عشق و کفر اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز جز عشق نمی‌تواند او را آرام کند. همچنین هشدار می‌دهد که در تلاش برای رسیدن به عشق، آسان‌طلبی و بی‌توجهی به مجاهدت‌ها نامناسب است. او به ملامت کردن دیگران اشاره می‌کند و بر همین اساس، خود را به عنوان عاشقی مست معرفی می‌کند که از ابتدا در این حالت بوده و حالا با یار خود صادقانه برخورد کرده است.