شمارهٔ ۱۳۲۶ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از حال خود و درد فراق می‌گوید. او از تشنگی و خشکی دهان و آشفته‌حالی خود در انتظار معشوق صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که رمق و نیرویی برایش باقی نمانده و دل و جانش در عذاب است. شاعر اشاره می‌کند که اگر کسی به عیادت او بیاید، ممکن است دوباره جوانی و زندگی را بیابد. او از مرگ و زندگی مکرر خود سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که هیچ‌کس از حال او نمی‌پرسد. همچنین، او آرزو دارد یارش او را از غیبت نجات دهد و حضوری از او دریافت کند. به‌طور کلی، شعر بیانگر حس عمیق تنهایی و longing برای وصال است.