شمارهٔ ۱۳۴۰ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و اشتیاق به محبوب است. شاعر از سرمستی و شادی ناشی از دیدار یار سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این عشق او را به شدت مجذوب کرده است. او حتی نمی‌خواهد از حالش با دیگران گفتگو کند و فقط به یاد چشم‌های خمار محبوبش آرامش می‌یابد. عشق او به حدی عمیق است که جانی که از دلش می‌گیرد را بخشی از کار یار می‌داند. در نهایت، شاعر در می‌یابد که نمی‌تواند این احساسات را با دیگران در میان بگذارد و تنها غمش یادگار قاینی (محبوب) است.