شمارهٔ ۱۳۵۳ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و قامت معشوق می‌پردازد که همچون صنوبر بلند و زیباست. او در حین تحسین این زیبایی، ناامیدی و درد درون خود را ابراز می‌کند. شاعر از معشوق درخواست می‌کند که نگاهی به او بیندازد و به او توجه کند، اما معشوق در پاسخ می‌گوید که او در دامان محبت بی‌اثر است و بخشش او به دردهای شاعر نمی‌رسد. شاعر با ناامیدی به این مسأله اشاره می‌کند که آرزوهایش بی‌حاصل خواهند ماند و به درک خویش از واقعیت‌های تلخ و ناپایداری روابط انسانی پرداخته است. در انتها، معشوق به او توصیه می‌کند که از سایه‌اش دور نشود و آرامش را جستجو کند.