شمارهٔ ۱۳۵۹ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ابراز احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از جدایی اشاره دارد. گوینده به معشوقه خود می‌گوید که هرگز به او ننگرد و از او چیزی نخواهد، زیرا او نیز از درد و رنج عشق رنج می‌برد. تنها گناهش عشق به اوست و به جز غم او هیچ آرزویی ندارد. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا، به وفور زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از احساس خجلت خورشید نسبت به او سخن می‌گوید. در نهایت، گوینده به عشقش و ارزش آن تأکید می‌کند و معتقد است که شایسته‌ نیست که زیبایی‌هایش به سادگی بگذرد.