شمارهٔ ۱۸ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حس عمیق عشق و اشتیاق را به تصویر می‌کشد. شاعر از تأخیر در ابراز عشقش می‌گوید و از بخت خود گله می‌کند که هنوز معشوق وارد زندگی‌اش نشده است. او خود را مانند تشنه‌ای می‌داند که به سرعت به دنبال آب است، اما معشوق در برابر او بی‌تفاوت است. شاعر می‌گوید که اگر از او خطایی سر بزند، حاضر است برای آن هزینه بدهد. زیبایی و نیروی معشوق برای او بی‌نهایت است و هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین او شود. در نهایت، آن زلف‌های زیبای معشوق او را به دیوانگی کشانده و او به شدت از دوری او رنج می‌کشد.