شمارهٔ ۱۹۰ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوست خود می‌خواهد که به او آرامش و شادی بخشد، چرا که دلش غمگین و دردمند است. او از دوست می‌خواهد که با یک نگاه یا خیری، دل بیچارگان را شاد کند و یادآوری می‌کند که یاد او حتی در دشنام هم شیرین است. شاعر بیان می‌کند که بدون وجود محبوب، ایمانش پوچ و بی‌معناست و عشقش به او باعث می‌شود که از کفر به دین برسد. او ابراز می‌کند که نسبت به محبوبش نادانسته دل باخته و از رفتار ناخوشایند او ناراحت است. در نهایت، از دوستش می‌خواهد که کینه را کنار بگذارد و با مهربانی رفتار کند، چرا که این رفتار ناپسند است.