شمارهٔ ۱۹۹ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوقه‌اش است. شاعر خود را خادم و غلام آن کسی می‌داند که خود هم تنها غلام معشوق است و به شدت در آرزوی وصال او به سر می‌برد. او معشوق را به جامی تشبیه می‌کند که جهان را می‌نمایاند و از زیبایی و جذابیت او سخن می‌گوید. همچنین، شاعر احساس می‌کند که همه چیز در جهان برای خدمت به معشوقه‌اش است و هیچ دل یا فکری نمی‌تواند از عشق او رها شود. در نهایت، او می‌گوید که هیچ پناهگاهی جز محبت معشوق نیست و یاد او همیشه با او خواهد بود، حتی اگر خودش ناقص باشد.