شمارهٔ ۲۱۹ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس بی‌قراری و غم عمیق خود سخن می‌گوید. او از دل‌تنگی‌هایش در روز و شب می‌نالد و می‌گوید که هیچ‌کس را ندارد که با او هم‌صحبت باشد یا به دردش گوش دهد. احساس تنهایی و وفای بی‌نشان را مورد اشاره قرار می‌دهد و از جفایی که از دیگران می‌بیند، گله می‌کند. همچنین، غم را که همیشه همرا‌ه اوست، توصیف می‌کند و به وضوح نشان می‌دهد که در میانه‌ی زندگی پر از چالش‌ها، هنوز هم در حالت رنج و زاری قرار دارد. در نهایت، او از حال و روز خود با ناله‌ای پر غم یاد می‌کند.