شمارهٔ ۲۲ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناامیدی و دلشکستگی خود سخن می‌گوید. او درباره از دست دادن دل شیدا و شوریده‌اش صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که اگر دوستش به او فکر کند، او هم در هر قدم یاد او را زنده می‌کند. شاعر از دوست می‌خواهد که دلش را نرنجاند و به او بی‌احترامی نکند. او به اهمیت توجه و محبت از سوی دوست تأکید می‌کند و می‌گوید که حتی یک نگاه محبت‌آمیز کافی است تا دلش شاد شود. در آخر، شاعر با تصویری زیبا از اوضاع دلbroken خود می‌گوید که خاک در برابر درگاه محبوبش باید به گل تبدیل شود.