شمارهٔ ۲۲۳ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره حالتی از مستی و بی‌خودی است که در حضور دوستان به وجود می‌آید. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که وقتی که کسی در حال مستی به سر می‌برد، عقل و وجدانش را از دست می‌دهد و به نوعی از خود بی‌خود می‌شود. او به دلش اشاره می‌کند که به دلیل عدم توانایی در محبت، دیگر نمی‌تواند احساساتش را درک کند. همچنین، شاعر به توبه‌هایی اشاره می‌کند که شبیه زلف یار است و به راحتی شکسته می‌شود. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که عاقلانی که شناخت بیشتری دارند، حوصله این نوع تجربه‌ها را ندارند و کسانی که خودشان را درک نمی‌کنند، قادر به دیدن حقیقت نیستند.