شمارهٔ ۲۲۶ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که عشق حقیقی از درون و نهان ریشه می‌گیرد و از گمان و ظن عمیق‌تر و ارزشمندتر است. شاعر به زیبایی زن اشاره می‌کند و از مردانی بدون هویت یاد می‌کند که شاید کمتر شایسته باشند. همچنین، نویسنده معتقد است که ارتباط خردمندان با یکدیگر از ارتباط با دیوانگان بهتر است. او به این نکته اشاره دارد که پادشاهی کار آسانی نیست و کسانی که در موقعیت‌های پایین‌تر مانند روستاییان قرار دارند، بیشتر شایسته‌ی پاسبانی هستند. در نهایت، شاعر می‌گوید که نباید خود را در عشق به یار کوچک کرد و تنها روی خود را به درگاه معشوق افکند. در انتها، او به این نتیجه می‌رسد که دیوانگان ما را عاقل می‌خوانند، بنابراین خود را به شایستگی در نظر می‌گیرد.